Schijnzelfstandigheid in Frankrijk

Schijnzelfstandigen zijn personen die werken onder het statuut van zelfstandige, maar in werkelijkheid een beroepsactiviteit uitoefenen onder het gezag van een werkgever. In feite zouden ze in loondienst moeten zijn. 

De overheid probeert al jaren om schijnzelfstandigheid aan te pakken. Bij schijnzelfstandigheid missen zzp-arbeidskrachten (zelfstandige zonder personeel) de sociale rechten van werknemers in loondienst, terwijl ze wel sterk afhankelijk zijn van één bedrijf. Voor de belastingdienst is iemand een schijnzelfstandige als de feiten en omstandigheden erop wijzen dat deze feitelijk in loondienst werkt. 

In Nederland kunnen zowel de opdrachtgever als de zzp’er worden beboet, maar in Frankrijk is schijnzelfstandigheid een risico voor de werkgever, en niet zozeer voor de zz’per. In Frankrijk zet men in op ontmoedigen door sensibilisering en door het aanwerven en opleiden van nieuwe inspecteurs-controleurs. Ook maakt men voor het opsporen van fraude gebruik van artificiële Intelligentie. Vanaf 2025 doet men beroep op de elektronische factuur. Tot slot investeert men in een nauwe samenwerking tussen de sociale zekerheid, fiscaliteit (belastingen) en arbeidsinspectie (detachering). 

Deze maatregelen moeten onder meer een oplossing zijn voor mensen die niet als ondernemer willen werken, maar dat toch gedwongen doen. In Nederland is de vakbond FNV is hier al langer mee bezig, en kreeg bijvoorbeeld bij de rechter gelijk dat Deliveroo-bezorgers geen echte freelancers zijn.